Wednesday, March 05, 2014

တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္း

တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္း

ဘုရားရွင္သည္ သာဝတၱိျပည္ ပုဗၺာရံုေက်ာင္း တိုက္တြင္ သီတင္းသံုး စံေနေတာ္မူခိုက္ ဂဏကေမာဂၢလႅာန္ပုဏၰားၾကီးသည္ ဘုရားရွင္ထံသို.ခ်ဥ္းကပ္ကာ သူသိလိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ ထိုေမးခြန္းမ်ား၏ ဆိုလိုရင္းမွာ---

အရွင္ေဂါတမ၏ သာသနာေတာ္၌ အစဥ္အတိုင္း လိုက္နာျပဳက်င့္အပ္သည့္ က်င့္စဥ္အရပ္ရပ္ ထင္ရွားတည္ရွိပါသလား ဟု ေမးျမန္းေလွ်ာက္ ထား၏။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က အစဥ္အတိုင္း လိုက္နာျပဳက်င့္အပ္သည့္ က်င့္စဥ္အရပ္ရပ္ကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကာ---

၁။ရဟန္းေတာ္တို. လိုက္နာျပဳက်င့္အပ္သည့္ ပါတိေမာကၡသံဝရ သီလတည္းဟူေသာ ဝိနည္းသီလက်င့္စဥ္၊

၂။မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ ကိုယ္ ႏွလံုးတည္းဟူေသာ ဒြါရ(၆)ပါး၊ တံခါးၾကီး(၆)ေပါက္မွ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ စသည့္ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးတို. ဝင္ေရာက္မလာႏိူင္ေအာင္ မိမိမ၏ ကမၼ႒ာန္းအာရံု၌ ဘာဝနာစိတ္ကို အျမဲသြတ္သြင္းထားလ်က္ ဣေျႏၵတို.ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားျခင္းတည္းဟူေသာ ဣျႏၵိယ သံဝရသီလက်င့္စဥ္၊

၃။အစာအာဟာရ၌ အတိုင္းအရွည္ကို သိျခင္း၊ ပစၥေဝကၡဏာဆင္ျခင္လ်က္ အစာအာဟာရကိုသံုး ေဆာင္မွီဝဲျခင္းတည္းဟူေသာ ပစၥယသႏ႖ိႆိတသီလက်င့္စဥ္၊

၄။ညဥ့္သံုးယာမ္ တစ္ယာမ္သာ အိပ္စက္လ်က္ ၾကြင္းက်န္ေသာ အခ်ိန္ကာလတို.၌ ကမၼ႒ာန္းတရားတို.ကို သာလ်င္ အျပင္းအထန္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း ဇာဂရိယာႏုေယာဂက်င့္စဥ္၊

၅။သတိ၏ တည္ရာအာရံုျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သမထကမၼ႒ာန္းအာရံုႏွင့္ ဝိပႆနာကမၼ႒ာန္းအ ာရံုတို.အေပၚ၌ ခိုင္ျမဲေသာ သတိႏွင့္ ပိုင္းပိုင္းျခာ းျခားကြဲကြဲျပားျပား သိတတ္ေသာ သမၸဇဥ္ဉာဏ္တို.ႏွင့္ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္က်င့္ရမည့္ သတိသမၸဇဥ္ပိုင္း က်င့္စဥ္၊

၆။ဆိတ္ျငိမ္ရာ ေတာေက်ာင္း ေတာင္ေက်ာင္းသို. ခ်ည္းကပ္ကာ ေရွးဦးစြာ သမထကမၼ႒ာန္းကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖည့္က်င့္ရမည့္ က်င့္စဥ္၊ ထိုသို.က်င့္ရာ၌---

၇။(က) သက္ရွိသက္မဲ့ ကာမဝတၳဳ အစုစုတို.အေပၚ၌ လိုလားတပ္မက္ျခင္း ကာမစၦႏၵနီဝရဏ၊ (ခ)သက္ရွိသက္မဲ့ ကာမဝတၳဳအစုစုတို.ကို ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးလိုျခင္း ဗ်ာပါဒနီဝရဏ၊ (ဂ)ကမၼ႒ာန္းအာရံုေပၚ၌ စိတ္ေစတသိက္တို.၏ တက္တက္ၾကြၾကြမရွိပဲ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေနျခင္း ထိနမိဒၶနီဝရဏ၊ (ဃ)ကမၼ႒ာန္းအာရုံေပၚ၌ စိတ္ေစတသိက္တို.ကို စုစည္းလို. မရႏိူင္ဘဲ ျပင္ပအာရံု အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚသို. စိတ္ပ်ံ.လြင့္ေနျခင္း ဥဒၶစၥႏွင့္ျပဳျပီးဒုစရိုက္ မျပဳလိုက္မိေသာသုစရိုက္တို.ကို အာရံုျပဳကာ ေနာင္တတစ္ဖန္ပူပန္ေနျခင္း ကုကၠဳစၥတည္းဟူေသာ နီဝရဏ(ဥဒၶစၥ+ကုကၠဳစၥ နီဝရဏ)၊ (ဂ)ရတနာသံုးတန္ ကံ-ကံ၏အက်ိဳးတရာ းစသည္တို.အေပၚ၌ သို.ေလာသို.ေလာ ေတြးေတာယံုမွားေနျခင္း ဝိစိကိစၦာနီဝရဏ-သမထစ်ာန္ႏွင့္ ဝိပႆနာဉာဏ္တို.က ျဖစ္ေပၚမလာေအာင္ တားျမစ္ေႏွာင့္ယွက္ ပိတ္ပင္ေနသည့္ ဤနီဝရဏတရား၅-ပါးတို.ကို ႏွိပ္ကိပ္ဖ်က္ဆီးေၾကာင္းျဖစ္သည့္ ပထမစ်ာန္ ဒုတိယစ်ာန္ တတိယစ်ာန္ စတုတၳစ်ာန္သို. ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ရမည့္က်င့္စဥ္၊

၈။ထိုစတုတၳစ်ာန္ သမာဓိကို ဝိပႆနာဉာဏ္၏ အေျခခံ သမာဓိအျဖစ္ ထူေထာင္ကာ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ အဆင့္ဆင့္ လိုက္နာျပဳက်င့္ ရမည့္ ဝိပႆနာက်င့္စဥ္-

ဤကဲ့သို.အစဥ္အတိုင္း လိုက္နာျပဳက်င့္ရမည့္ က်င့္စဥ္အရပ္ရပ္တို. ငါဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္၌ ထင္ရွားတည္ရွိပါေၾကာင္းကို ျပန္လည္ကာ မိန္.ၾကားေတာ္မူလိုက္သည္။ ထိုက်င့္စဥ္အရပ္ရပ္တို.ကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ထိုက်င့္စဥ္တို.မွာ သီလက်င့္စဥ္ သမာဓိက်င့္စဥ္ ပညာက်င့္စဥ္ဟူေသာ မဂၢင္(၈)ပါး က်င့္စဥ္တရားတို.သာ ျဖစ္ၾကေပသည္။

နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္သည္လည္းထင္ရွားရွိတာ မွန္၏။ နိဗၺာန္သြားရာလမ္းသည္လည္း ထင္ရွားရွိတာမွန္၏။ နိဗၺာန္သြားရာလမ္းကို ညႊန္ၾကားျပသတတ္သည့္ ဘုရားရွင္လည္း ထင္ရွားရွိတာမွန္၏။ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္ဟာ နိဗၺာန္သို. သြားရာလမ္းကို ေဟာၾကားျပသတတ္သူ သာ ျဖစ္ျပီး ကိုယ္တိုင္က်င့္သူေတြသာ သံသရာဝ္ ဆင္းရဲဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ၾကမွာျဖစ္ၾကပါတယ္။

ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ အရွင္ေရဝတ၏ နိဗၺာန္သို.သြားရာ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္း စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္မွ်ေဝပါသည္။

Tuesday, March 04, 2014

***ရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ႀကီး*** ဆားေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး *ဦးပညာဏိက*၏ထိ သိ သတိ ဆံုးမႀသဝါဒမ်ား

***ရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ႀကီး*** ဆားေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး *ဦးပညာဏိက*၏ထိ သိ သတိ ဆံုးမႀသဝါဒမ်ားအားပူေဇာ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ၁*တရားနွင့္အိပ္စက္ျခင္းတရားနွင့္နိုးထျခင္းတရာ းနွင့္ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းဒါအပၸမာဒတရားဘဲ။ ၂*ေတာထဲလြွတ္ေက်ာင္းတ့ဲႏြားေတြဟ ာေန့တိုင္းေန့တိုင္းဒီစားက်က္ပဲ စားေနႀကတာပဲစားစရာမရွိဘူးထင္ရေပ မဲ႔ကိုက္ပါမ်ားေတာ့လဲဗိုက္ျပည့္ တာပဲတရားဆိုတာလဲဒီအတိုင္းပါပဲဒီ ခႏၶာပဲေန့စဥ္ရႈမ ွတ္ေနရမွာပါပဲ။ ၃*ျပႆနာကကိုယ့္ဆီလာတာမ ဟုတ္ပါဘူးျပႆနာကိုသာကိုယ္က လက္ခံထားလို႔ရွိေနတာပါ။ ၄*ဘာမဆိုအတြင္းကေအးေနေအာင္လုပ္ရ တယ္အျပင္ကဘယ္ေလာက္ပူပူအတြင္းကေအ းေနေတာ့ေအးတာပဲအျပင္ကဘယ္ေလာက္ေအ းေအးအတြင္းကပူေတာ့ပူတာပဲ။ ၅*အားကိုးမမွားေစနဲ႔မိမိကိုယ္ကိုအားကိုးရမယ္။ ၆*ခနၶာကေတာ့သူ့တရားသူျပေနတာပဲေလ ာဘေဒါသေမာဟဖံုးေနေတာ့ဘာမွမသိလို က္ရဘူး။ ၇*ခႏၶာရွိေနသေရြ႕အျမဲတမ္းဆင္းရဲ ေနမွာပဲဆင္းရဲတြင္းကလြတ္ဖို႔တရာ းအားထုတ္ပါဆိုေတာ့မထုတ္ခ်င္ႀကဘူး။ ၈*စိတ္ကျဖတ္လို႔ျပတ္တာမဟုတ္ဘူးတ ရားကျဖတ္မွျပတ္တာတရားရွိေအာင္အာ းထုတ္ႀကတရားရွိေတာ့တရားကပဲျဖတ္ေ ပးတယ္ျပတ္ေပးတယ္ပယ္ေပးတယ္။ ၉*ဘယ္လိုပုဂိၢႍဳလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္တရာ းကေတာ့အားထုတ္ရမွာပဲအားထုတ္ခြင့္ ႀကံဳတုံးအားထုတ္ႀကသာသနာပျပီဆိုေ တာ့ဝိပႆနာနဲ႔ေတြ႔ရတာမဟုတ္ ဘူးဒီေတာ့ပိုနစ္နာတယ္။ ၁၀*တရားအားထုတ္ဖို႔ေတာ့မအားဘူးမ အားဘူးလို႔ေျပာေနႀကတယ္ ေသခ်ိန္က်လာလို႔မေသခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတာမဟုတ္ဘူးမအားဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတာမဟုတ္ဘူး *ေထရုပၸတိၲႏွင့္တရားက်င့္စဥ္*မွ မ်ွေဝပူေဇာ္ပါသည္ဆက္လက္၍လဲပူေဇာ ္သြားပါမည္တရားထူးတရားျမတ္မ်ားရရွိႀကပါေစ/ရရွိရလိုပါ၏ ။

ပထမေရႊက်င္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဆုံးမၾသဝါဒ

ပထမေရႊက်င္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဆုံးမၾသဝါဒ ---------------------------------------------------(၁)ေရကန္၌ေမွာ္ကိုဖယ္၍ ေသာက္ေရကိုခပ္ရ၏---။ (၂)မသူေတာ္၌အျပစ္ကိုဖယ္၍ ဂုဏ္ေကာင္းကိုရွာရသည္--။ (၃)တုံးတံတားကို ေလွ်ာက္စဥ္အရပ္တစ္ပါးကို မၾကည့္နဲ႔ ေခ်ာက္သို႔က်လိမ့္မည္--။ (၄)သံသရာတံတားကိုေလွ်ာက္စဥ္ သူတစ္ပါးအျပစ္ကို မၾကည့္နဲ႔ သံသရာေခ်ာက္ကမ္းပါးကို က်လိမ့္မည္--။ (၅)ရိုေသစြာခစားလွ်င္ မင္းခစားပင္ မင္းကိုႏိုင္သည္--။ (၆)က်င့္ဝတ္မခြ်တ္လွ်င္ တပည့္ပင္ ဆရာကိုႏိုင္၏--။ (၇)ျမင္းႏိုင္လို ဇက္ကိုဆဲြ၊ေလွကိုႏိုင္လိုတက္ကိုဆြဲ ၊ ဆရာကိုႏိုင္လို က်င့္ဝတ္ျမဲ---။ (၈)ပန္းပဲဆရာ အထုမခံရေသာသံတုံးသည္လက္နက္မျဖစ္--။ (၉)ေက်ာက္ဆစ္ဆရာ အဆုံးအျဖတ္မခံရေသာ ေက်ာက္တုံး အရုပ္မျဖစ္---။ (၁၀)ဆရာအဆုံးအမ မခံရေသာ တပည့္ သူေကာင္းမျဖစ္---။ (၁၁)သစ္ပင္ၾကီးတို႕သည္ခုတ္လွဲသူတို႕အားမလွဲမခ်င္း အရိပ္ျဖင့္ ေအးေစ၏---။ (၁၂)နံ႔သာတုံးတို႕သည္ မီးရွိဳ႕သူတို႕အားမကြ်မ္းမခ်င္းအနံ႕ျဖင့္ ေမႊးေစ၏---။ (၁၃)သူေတာ္ေကာင္းသည္ ညွဥ္းဆဲသူတို႕အားမေသမခ်င္း အက်ိဳးေဆာင္၏---။ (၁၄)ဗဟုသုတရွိလ်က္သီလမရွိလွ်င္ ေရမတည္ေသာကန္ႏွင့္တူ၏---။ (၁၅)ပညာရွိလွ်က္သီလမရွိလွ်င္အသီးမခ်ိဳေသာ သစ္ပင္ႏွင့္တူ၏---။ (၁၆)က်မ္းဂန္တတ္လွ်က္သီလမရွိလွ်င္အဆိပ္သီးႏွင့္တူ၏---။ (၁၇)ပညာမွီ၍ မာန္တက္လွ်င္ ထိုပညာသည္ရြံဖြယ္တည္း--။ (၁၈)စာတက္လွ်က္မိမိကိုယ္ကို မဆုံးမလွ်င္ထိုစာသည္ ငရဲရိကၡာႏွင့္တူ၏--။

Sunday, March 02, 2014

သဒၶမၼရံသီ-ဆရာေတာ္၏ ဒါနကုသိုလ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးရာကာလ ကြဲျပားပံု ၄-မ်ိဳး

သဒၶမၼရံသီ-ဆရာေတာ္၏ ဒါနကုသိုလ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးရာကာလ ကြဲျပားပံု ၄-မ်ိဳး

ဒါနကုသိုလ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးရာကာလ ကြဲျပားပံု ၄-မ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပုဂၢိဳလ္တို႔ ျပဳေနၾကေသာ ဒါန-စေသာ ကုသိုလ္ကံတို႔သည္-၁။ ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနီယကံ-ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၂။ ဥပပဇၨေ၀ဒနီယကံ-ဒုတိယဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၃။ အပရာပရိယေ၀ဒနီယကံ-တတိယဘ၀မွစ၍ နိဗၺာန္ေရာက္သည့္ဘ၀တိုင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၄။ အေဟာသိကံ-ကံသာျဖစ္၍ အက်ိဳးမေပးေသာကံ-ဟူ၍ ၄-မ်ိဳးကြဲျပားလ်က္ ရွိေပသည္။

၁။ ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနီယကံ-ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ-ဟူသည္ ဒါနစေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ျပဳေသာအခါ ကုသိုလ္ေဇာတို႔သည္ ၇-ႀကိမ္ ရ-ႀကိမ္ ျဖစ္သြားၾကေပသည္။ ထို ၇-ႀကိမ္တို႔တြင္ ပထမေဇာကုသိုလ္ေစတနာကံသည္ ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနီယကံ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနီယ ကံသည္ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေ ပသည္။

ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္ အက်ိဳးေပးေသာ္လည္း သူ႔ေရွ႔မွ ေဇာအကူအညီကိုမရ၍ ေရွးဦးစြာ ျဖစ္ရသည့္ ပထမေဇာကုသိုလ္ကံ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမြးဖြားခါစ ကေလးငယ္မ်ားကဲ့သ အားနည္းလွေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အက်ိဳးေပးေသာအခါ ပထမေဇာကုသိုလ္ ေစတနာကံသည္ ထင္ထင္ရွားရွား အက်ိဳးမေပးႏိုင္ ေပ။ မထင္မရွားသာ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေပသည္။

ပထမေဇာကုသုိလ္ေစတနာကံသည္ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္ ကုသိုလ္ရွင္ ကိုယ္ခ်မ္းသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိေနရေအာင္ ကုသုိလ္ရွင္ ျပဳခ်င္သည့္ကိစၥမ်ား လြယ္လြယ္ႏွင့္ ျပီးေျမာက္သြားရေအာင္ ကုသိုလ္ရွင္ အလိုရွိအပ္သည့္ အက်ိဳးတရားမ်ား လြယ္လြယ္ႏွင့္ ရရွိသြားရေအာင္ မထင္မရွားပင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေ ပသည္။ ယခုဘ၀၌ အက်ိဳးေပးခြင့္မရလွ်င္ ေနာင္ဘ၀မ်ား၌ အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေတာ့ေပ။ အက်ိဳးမေပးသည့္ အေဟာသိကံ ျဖစ္သြားရေပသည္။ ေဆာင္ပုဒ္။ မ်က္ေမွာက္ဘ၀၊ က်ိဳးေပးက၊ ဒိ႒ဓမၼမည္။

ပထမေဇာကုသုိလ္ ေစတနာကံသည္ အားနည္းေသာ ကုသုိလ္ကံပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထူးျခားသည့္ အေၾကာင္း ၄-ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုလွ်င္ေတာ့ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ သူေဌးႀကီးျဖစ္ေအာင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေပသည္။ ထူးျခားသည့္အေၾကာင္း ၄-ခ်က္မွာ-၁။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၏ အနာဂါမ္၊ ရဟႏၲာ ျဖစ္ျခင္း။ ၂။ နိေရာဓသမာပတ္မွ ထေသာအခါ ျဖစ္ျခင္း။ ၃။ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္၏ စင္ၾကယ္ေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္း ျဖစ္ျခင္း။ ၄။ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္၏ ေစတနာ ၃-တန္ ထက္သန္ျခင္း။ ဤထူးျခားသည့္အေၾကာင္း ၄-ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုလွ်င္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ သူေဌးႀကီးျဖစ္ေအာင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေပသည္။

အရွင္အႏုရုဒၶါအေလာင္း အႏၷဘာရ ျမက္ထမ္းသမားသည္ ထူးျခားေသာ အေၾကာင္း ၄-ခ်က္ႏွင့္ျပည့္စံုစြာ လွဴဒါန္းရေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ သူေဌးႀကီးျဖစ္ရသည့္ သာဓက ရွိခဲ့ေပသည္။ တခ်ိန္ေသာအခါ အရွင္အႏုရုဒၶါအေလာင္းသည္ အႏၷဘာရဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သုမနသူေဌးအိမ္၌ မွီခို၍ ေနရေသာ ဆင္းရဲသား ျမက္ထမ္းသမား ျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။ အႏၷဘာရျမက္ထမ္းသမားသည္ တေန႔ေသာအခါ ေတာအရပ္မွ ျမက္မ်ားကို ရိတ္ယူကာ ျမက္ထံုးမ်ားကိုထမ္း၍ အိမ္သို႔ျပန္လာခ ဲေလ၏။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဂႏၶမာဒနေတာင္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာ ဥပရိ႒ အမည္ရွိေသာ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္သည္ နိေရာဓသမာပတ္မွထ ၍ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ၾကြလာေတာ္မူျပီးလွ်င္ အႏၷဘာရျမက္ထမ္းသမား၏ ေရွ႔မွ သက္ဆင္းကာ သပိတ္ကိုပိုက္လ်က္ ဆြမ္းခံၾကြသြားေတာ္မူ၏။

ထိုအခါ အႏၷာဘာရသည္ အရွင္ပေစၥကဗုဒၶါအား ဆြမ္းလွဴလိုေသာေၾကာင့္ အိမ္ရွင္မထံ ျပန္သြား၍ ႏွစ္ေယာက္စာထမင္းကို ယူလာကာ အရွင္ပေစၥကဗုဒၶါအား လွဴဒါန္းျပီးလွ်င္ ဤတထပ္စာမွ်ေသာ ဆြမ္းကို လွဴဒါန္းရသည့္ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ေနာင္ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းတို႔၌ ဆင္းရဲသားမ်ိဳးမွာ မျဖစ္ရပါလို၏။ မရွိဟူေသာစကားကို မၾကားမသိရပါလို၏-ဟု ဆုေတာင္းပတၳနာ ႏွစ္ခုကို ျပဳလိုက္ေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ တထပ္စာဆြမ္းကို လွဴဒါန္းကာ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳျပီးလွ်င္ အိမ္သို႔ျပန္လာေ သာအခါ သူမနသူေဌးက အႏၷဘာရ၏ ဆြမ္းအလွဴကို တက်ပ္မွစ၍ တေထာင္ထိေအာင္ တိုးေပး၍ ၀ယ္ယူေသာ္လည္း မေရာင္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အမွ်ေ၀ေစျပီး သာဓုေခၚကာ ေငြတေထာင္ေပးေလ၏။

ထို႔ေနာက္ မင္းႀကီးထံသို႔ သြားဖို႔ရန္ရွိ္၍ အႏၷဘာရကို မင္းႀကီးထံသို႔ ေခၚသြားေလ၏။ မင္းႀကီးကလည္း တေထာင္ထပ္ေပးျပီးလွ်င္ အိမ္ေဆာက္ဖို႔ရန ္အတြက္ ျခံေျမတခုကို ေပးျပန္ေလသည္။ ထိုျခံေျမကို ရွင္းလင္းေသာအခါ အႏၷဘာရအတြက္ ေရႊအိုးမ်ား ေပၚထြက္လာေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲသားကို သူေဌးႀကီးဘြဲ႔ ေပးလိုက္ေလ၏။ အႏၷဘာရျမက္ထမ္းသမား၏ ဆြမ္းအလွဴသည္-၁။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၏ ပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၲာျဖစ္ျခင္း။ ၂။ ပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၲာ၏ နိေရာဓသမာပတ္မွ ထေသာအခါ ျဖစ္ျခင္း။ ၃။ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ အႏၷဘာရ၏ တထပ္စာဆြမ္းသည္ စင္ၾကယ္ေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းျဖစ္ျခင္း။ ၄။ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ အႏၷဘာရ၏ ေစတနာ ၃-တန္ ထက္သန္ျခင္း ဟူေသာ ထူးျခားသည့္ အေၾကာင္း ၄-ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ အႏၷဘာရသည္ ယခုဘ၀၌ပင္ ျမက္ထမ္းသမား ဆင္းရဲသားဘ၀မွ သူေဌးႀကီး ျဖစ္သြားရေလ၏။ ပထမေဇာ ကုသုိ္လ္ေစတနာကံ ၏ အက်ိဳးေပးပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ဤသာဓကကိုေထာက္ထား၍ အလွဴဒါနျပဳေသာအခါ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဘက္က အေၾကာင္းအဂၤါ ႏွစ္ပါးႏွင့္လည္း ျပည့္စံုႏိုင္သမွ် ျပည့္စံုေအာင္ ေရြးခ်ယ္ၾကရေပသည္။ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ မိမိတို႔ဘက္ကလည္း အေၾကာင္းအဂၤါ ႏွစ္ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုႏိုင္သမွ် ျပည့္စံုေအာင္ စီမံျပဳလုပ္ၾကရေပသည္။

( ၂ ) ဥပပဇၨေ၀ဒနီယကံ-ဒုတိယဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ-ဟူသည္ ဒါနစေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကို ျပဳေသာအခါ ေဇာ ၇-ႀကိမ္တို႔တြင္ ၇-ခုေျမာက္ျဖစ္သည့္ သတၱမေဇာကုသိုလ္ေစတနာကံ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသတၱမေဇာ ကုသိုလ္ေစတနာကံသည္ ယခုဘ၀မွ ကြယ္လြန္သြားျပီးေသာအခါ ဒုတိယဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ ျဖစ္ေပသည္။ ေဆာင္ပုဒ္။ ဒုတိယဘ၀၊ က်ိဳးေပးက၊ ဥပပဇၨမည္။

သတၱမေဇာ ကုသိုလ္ေစတနာကံသည္ ေဇာ ၇-ႀကိမ္တို႔တြင္ ေနာက္ဆံုး အဆံုးေဇာေစတနာကံ ျဖစ္၍ အားနည္း၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒုတိယဘ၀၌ပင္ အက်ိဳးေပးရသည္။ ဒုတိယဘ၀၌ အက်ိဳးေပးခြင့္ မရခဲ့ေသာ္ တတိယဘ၀၊ စတုတၳဘ၀ စသည္တို႔၌ အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေတာ့ေပ။ အက်ိဳးမေပးသည့္ အေဟာသိကံမ်ား ျဖစ္သြားရေပသည္။

( ၃ ) အပရာပရိယေ၀ဒနီယကံ-တတိယဘ၀မွ စ၍ နိဗၺာန္ေရာက္သည့္ဘ၀တိုင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးေသာ ကံ-ဟူသည္ ဒါနစေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကို ျပဳေသာအခါ ေဇာ ၇-ႀကိမ္တို႔တြင္ ပထမေဇာကံႏွင့္ သတၱမေဇာကံ ၂-ပါးကို ၾကဥ္ဖယ္၍ အလယ္ေဇာ ၅-ခု ကုသိုလ္ေစတနာကံ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုအလယ္ေဇာ ကုသိုလ္ေစတနာကံ ၅-ခုသည္ ေရွးေရွးေဇာမ်ားက ရရွိၾကေသာေၾကာင့္ အားႏွင့္ျပည့္စံုၾကေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တတိယဘ၀မွစ၍ နိဗၺာန္ေရာက္သည္ ဘ၀တိုင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ေပသည္။ ေဆာင္ပုဒ္။ တတိယဘ၀မွ၊ နိဗၺာန္က်ထိ၊ က်ိဳးေပးဘိ၊ အပရာပရိမည္။

( ၄ ) အေဟာသိကံ-ကံသာျဖစ္၍ အက်ိဳးမေပးေသာကံ-ဟူသည္ အၾကင္ ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနီယကံ၊ ဥပပဇၨေ၀ဒနီယကံ၊ အပရာပရိယေ၀ဒနီယကံ တို႔သည္ မိမိတို႔ အက်ိဳးေပးရာကာလတို႔၌ အေၾကာင္းမသင့္ အခြင့္မသာ၍ အက်ိဳးမေပးၾကရေပ။ ထိုကံတို႔သည္ပင္လွ်င္ အေဟာသိကံတို႔ ျဖစ္သြားၾကရေပသည္။ ေဆာင္ပုဒ္။ အက်ိဳးမေပးျပန္၊ အေဟာသိကံ၊ အမွန္ျဖစ္ေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ ကုသိုလ္ကံတို႔သည အက်ိဳးေပးရာကာလအားျဖင့္-၁။ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၂။ ဒုတိယဘ၀၌ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၃။ တတိယဘ၀မွစ၍ နိဗၺာန္ေရာက္သည့္ ဘ၀တိုင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးေသာကံ။ ၄။ ကံသာျဖစ္၍ အက်ိဳးမေပးေသာကံ။ ဟူ၍ ၄-မ်ိဳး ကြဲျပားလ်က္ ရွိၾကေပသည္။

အကုသိုလ္ကံတို႔သည္လည္း ကုသိုလ္ကံတို႔ကဲ သို႔ပင္ အက်ိဳးေပးရာကာလအားျဖင့္ ၄-မ်ိဳးကြဲျပားလ ်က္ ရွိၾကေပသည္။

သဒၶမၼရံသီ-ဆရာေတာ္

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ၾသဂုတ္လ )

ေမတၱာျဖင္႔ေ၀မွ်သူ အႏွိဳင္းမဲ႔စာတုိေပစမ်ား www.infinitydhamma.com

Friday, February 28, 2014

ဗုဒၶ၏အဆံုးအမကို လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း

“ဗုဒၶ၏အဆံုးအမကို လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း” •••••••••••••••••••••••••••••••• ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ “ကုသုိလ္” ျဖစ္တဲ့အလုပ္ မွန္သမွ် လုပ္ေကာင္းတယ္၊ “အကုသုိလ္”ျဖစ္တဲ့အလုပ္ မွန္သမွ် မလုပ္ေကာင္းဘူး၊ ဒီလိုပဲ သတ္မွတ္တယ္။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဒါလုပ္ေကာင္းလား၊ မလုပ္ေကာင္းဘူးလား၊

တခ်ဳိ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ ● ဖိနပ္စီးေကာင္းလား ေမးတဲ့လူက ရွိေသးတယ္ေနာ္၊ အဲေတာ့ ကိုယ့္ “စိတ္”ပၚမွာ မူတည္တယ္ေနာ္၊ ဪ ဒါ သံဃာေတြ သီတင္းသံုးတဲ့ေနရာပဲ၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြရွိတယ္ ။ respect ေပးလို႔ ခြၽတ္ရင္ ကုသုိလ္ရတယ္၊ ဒါမွန္တယ္။

မခြၽတ္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္လည္း မေလးမစားလုပ္တာ ၊ မဟုတ္ရင္ အကုသုိလ္မျဖစ္ဘူး။ သံဃာေတြ႕နဲ႔ေတြ႕ရင္ ခြၽတ္တယ္၊

သို႔ေသာ္ ... ဗမာျပည္မွာ “ဆန္႔က်င္ေနတာ”တစ္ခုရွိတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ၀င္ရင္ ●“စက္ဘီး”ေပၚက မဆင္းဘူး။ ●“ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္”ေပၚက မဆင္းဘူး။ ●“ဖိနပ္”ေတာ့ ခြၽတ္တယ္။ ဒါ အဓိပၸာယ္မရွိဘူးေနာ္။ ဖိနပ္ထက္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္တို႔၊ ကားတို႔က ပိုႀကီးတဲ့ယာဥ္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဆိုလိုတာက ကားေပၚကဆင္းၿပီး ဖိနပ္စီးလာတာ အေကာင္းဆံုးပဲေပါ့။ ဒီလို ဆိုလိုတာေပါ့။

ေရွးတုန္းကဆိုရင္ ဘုရား၊ ေက်ာင္းကန္၀င္လို႔ရွိရင္ ဆင္ေတြ၊ ျမင္းေတြကို အျပင္ဘက္မွာ ထားခဲ့တယ္။ ဖိနပ္စီးၿပီး ၀င္လာၾကတယ္။ ဘုရားနဲ႔ေတြ႔တဲ့ အခါက်ေတာ့မွ ဖိနပ္ခြၽတ္ၿပီး ရွိခိုးၾကတယ္။

ဒီလို ေက်ာင္းထဲမွာ ဖိနပ္မစီးရဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆတစ္ခုဟာ “အေလးျပဳ”ရာကေနေ ပၚလာတာ။ သို႔ေသာ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းရင္ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။

♦စီးသည့္အတြက္ေၾကာင့္ “အျပစ္”မရွိဘူး၊ “ေစာ္ကား”လို၍ လုပ္ရင္ေတာ့ “အျပစ္”ရွိတယ္။

♦ေလးစားလို႔လုပ္တယ္ဆိုရင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈရတယ္၊ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္တယ္ ဒီလိုေျပာရမယ္၊

ဘုန္းႀကီးတို႔ရြာမွာဆိုရင္ ေက်ာင္းထဲမေျပာနဲ႔ ။ ေက်ာင္းေရွ႕က ျဖတ္သြားရင္ေတာင္ ဖိနပ္ခြၽတ္သြားၾ ကတယ္။ ဒါ အစဥ္အလာတစ္ခုပဲေနာ္။ “tradition” လို႔ ေခၚတယ္၊ ဘုရားက ခြၽတ္ခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး၊

ဘုန္းႀကီးေတြ ရြာထဲသြားရင္ ဖိနပ္မစီးရဘူး။ အခုေတာ့လည္း စီးေနၾကတာပဲ။

အဲဒီလို ေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ေတြေပါ့၊ ဘုရားဆံုးမတာေတြနဲ႔ တခ်ဳိ႕ဟာ ေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ေတြ ျဖစ္တယ္ေပါ့၊

● တခ်ဳိ႕က “သိမ္”ထဲကို “အမ်ိဳးသမီး” မ၀င္ေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ မ၀င္ေကာင္းဘူးလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုယ့္ေလာက္မွ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ “အိမ္ေျမႇာင္”ေတြေတာင္ သိမ္ထဲမွာ ေနၾကတာပဲ၊ အမ်ိဳးသမီးက အိမ္ေျမႇာင္ထက္ ျမတ္ပါေသးတယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီ မွားမွားယြင္းယြင္း ေျပာဆိုရင္းကေန ဒီလိုျဖစ္လာတယ္။

ရွင္သာရိပုတၱရာတို႔ သမုတ္တဲ့ “သိမ္”က ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕ ေက်ာင္းႀကီးတစ္ဆယ့္ရွစ္ေက်ာင္းကို ၿခံဳၿပီးေတာ့ သိမ္တစ္လံုးထဲသမုတ္ထားတာ။ အဲဒီထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြေကာ၊ အမ်ိဳးသားေတြေကာ၊ အိမ္ေတြေကာ၊ ရြာေတြေကာ အကုန္လံုး ရွိေနတာပဲေနာ္၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ မ၀င္ေကာင္းဘူးဆိုတာ မဟုတ္ဘူး။

တစ္ေန႔က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဖုန္းဆက္ၿပီးေတာ့ ေမးတယ္။ ဆရာေတာ္ သိမ္ထဲမွာ အိမ္သာ “ကုဋီ” ေဆာက္ခ်င္လို႔ ေဆာက္လို႔ရလား။ သိမ္ထဲမွာ ကုဋီေဆာက္ေကာင္းလားလို႔ ေမးတယ္။ ရွင္သာရိပုတၱရာ သမုတ္တဲ့ သိမ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ ကုဋီတင္ကမွာတုန္း၊

သိမ္ဆိုသည္မွာ ရဟန္း၊ သံဃာေတြအတြက္ ကံေဆာင္ဖို႔ရာအတြက္ ဧရိယာေလးတစ္ခု သတ္မွတ္တာပဲရွိတယ္၊ အဲဒါေတြ မဆိုင္ဘူးလို႔ အဲဒီလို ေျပာျပလိုက္ရတယ္၊ သိမ္ထဲမယ္ မလုပ္ေကာင္းဘူး ဒီလိုမရွိပါဘူးလို႔၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သင့္ေတာ္၏ ၊ မေတာ္၏ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္တာေပါ့ေနာ္။

ေအး ဒါေၾကာင့္မို႔ ေန႔စဥ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြထဲမယ္ ဘုရားအဆံုးအမေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိၾကဖို႔ရာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးတယ္။

(မူရင္းဓမၼဒါနအလွဴရွင္ -Ma Hla Hla Win)

Dhamma Danã Source ► Ma Hla Hla Win & www.facebook.com/youngbuddhistass ociation.mm

Thursday, February 27, 2014

စရုိက္ ၆-ပါး

စရုိက္ ၆-ပါး

ပင္ကိုရိုးရာ သူတကာျဖစ္ေနက်ထက္ လြန္ကဲပိုမုိ၍ အျဖစ္မ်ားသည့္ အမူအရာကို `စရုိက္ ´ဟုေခၚ၏။

ရာဂစရုိက္၊ ေဒါသစရုိက္၊ ေမာဟစရိုက္၊ သဒၶါစရုိက္၊ ဗုဒၶိ(ပညာ)စရုိက္ႏွင့္ ၀ိတက္စရိုက္ဟူ၍ စရုိက္ ၆-ပါးရွိ၏။

၁။ ရာဂစရုိက္ရွိသူသည္ ေလာကီအာရုံကာမဂု ဏ္မ်ားကို မရွက္မေၾကာက္လုိက္စား၏။

၂။ ေဒါသစရုိက္ရွိသူသည္ ေနရာတကာတြင္ ရူးရူးရွဲရွဲ အျမဲစိတ္တုိ၏။

၃။ ေမာဟစရုိက္ရွိသူသည္ ထုိင္းမူိင္းဖ်င္းအျပီး ေအာက္က် ေနာက္က်ရွိ၏။

၄။ သဒၶါစရုိက္ရွိသူသည္ ရတနာျမတ္သံုးပါးကို လြန္စြာၾကည္ညိဳ၏။

၅။ ဗုဒၶိစရုိက္(၀ါ)ပညာစရုိက္ရွိသူသည္ ထက္ျမက္ေသာ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ အရာရာတြင္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ေလ့ရွိ၏။ သူမ်ားေျပာတုိင္း မယံုေခ်။

၆။ ၀ိတက္စရုိက္ရွိသူသည္ အၾကံအစည္မ်ားျပီး အလုပ္မတြင္က်ယ္ဘဲ ရွိတတ္၏။

ဗုဒၶအဘိဓမၼတရားေတာ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္မွ

" ဥပုသ္အဓိပၸါယ္ ႏွင့္ ရွစ္ပါးသီလ- ကုုိးပါးသီလ အေၾကာင္း”

" ဥပုသ္အဓိပၸါယ္ ႏွင့္ ရွစ္ပါးသီလ- ကုုိးပါးသီလ အေၾကာင္း” ************************************************* ဥပုသ္ႏွင့္ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးက နည္းနည္းရွင္းျပပါ့မယ္။ ဥပုသ္ဆုိတာ “ဥေပါသထ” ဆုိတဲ့ပါဠိကေနဆင ္းသက္လာတာပါ။ (ဥပ) ဆုိတာက ညစာမစားျခင္း၊ သူ႔အသက္ကုိ မသတ္ျခင္းဆုိတဲ့ အက်င့္ေကာင္းေတြနဲ႔ ျပည့္စုံျပီး (ဝသထ) ဆုိတာက ေနတာ။ ႏွစ္ခုေပါင္းလုိက္ေတာ့ ဥပဝသထ- ဥေပါသထ=ဥပုသ္ဆုိတာ ညစာမစားျခင္း၊ သူ႔အသက္မသတ္ျခင္းစေသာ အဂၤါရွစ္ပါးနဲ႔ျပည့္စုံတဲ့ အက်င့္ေကာင္းသီလေတြနဲ႔ ျပည့္စုံျပီး ေစာင့္စည္းေနထုိင္တာကုိ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္းလုိ႔ေခၚဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက ဥပုသ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဥပုသ္ဆုိတာကုိ လဆန္း(၈)ရက္၊ လဆုတ္(၈)ရက္၊ လျပည့္ လကြယ္ေန႔ေတြမွာသာ ေစာင့္ထိန္းအပ္သ ည္မဟုတ္ေသး၊ မည္သည့္ေန႔မဆုိ ေစာင့္ထိန္းလုိကေစာင့္ထိန္းနုိင္ေၾကာင္း မဟာသုဒႆနသုတ္မွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။ ဒီလုိဖြင့္ျပထားျခင္းေၾကာင့္ ဘယ္ေန႔မွာမဆုိ ဥပုသ္ေစာင့္နုိင္ပါတယ္။ သဘာဝက်က်စဥ္းစား ၾကည့္မယ္ဆုိရင္လည္းကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳျခင္းလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဥပုသ္ေစာင့္ထိန္းျခင္းဟာ ဥပုသ္ေန႔ဥပုသ္ေစာင့္မွ ကုသုိလ္ရတယ္၊ ဥပုသ္ေန႔ မဟုတ္တဲ့ေနမွာဆုိ ဥပုသ္ေစာင့္ရင္ ကုသုိလ္မရဘူးလုိ႔မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ ဥပုသ္ကုိ ဘယ္ေန႔မဆုိ ေစာင့္သုံးနုိင္တယ္လုိ႔ မွတ္သားထားရပါမယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ ဥပုသ္သီလကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင ္ထံေတာ္ေမွာက္၌ျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းတစ္ပါးပါး ထံေတာ္၌ ျဖစ္ေစ၊ ဆယ္ပါးသီလနားလည္ တတ္က်ြမ္းတဲ့ မိမိထက္ အသက္ ဂုဏ္ဝါ သိကၡာ သီလ သမာဓိ ပညာ ၾကီးျမတ္ၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ထံ၌ျဖစ္ေစ ေဆာက္တည္နုိင္ပါတယ္။ ပါဠိေတာ္ေတြ ဆုိလုိ႔မတတ္ရင္လည္း ျမန္မာျပန္သက္သက္ ေဆာက္တည္နုိင္ေသး၏။ ရဟန္းေတာ္မ်ားရွားပါးတဲ့ေနရာေ ဒသမ်ားမွာဆုိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားထံေ တာ္၌ပင္ေဆာက္တည္နုိင္ပါ၏။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြေရွ႕မွာဆုိရင္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားကတုိင္ၾကားေပးျပီ းေဆာက္တည္ေစတာေၾကာင့္ မိမိသီလအေပၚ ပုိဂရုစုိက္တာေပါ့။ ေၾသာ္..ဆရာေတာ္ေတြဆီမွာ (အာမဘေႏၱ) ခံလာခဲ့တာပဲဆုိျပီး ေတာ္ရုံ တန္ရုံ သီလက်ဳိးဖုိ႔ေတြ႕လာေပမယ့္ မက်ဳိးေအာင္ ဇြဲတင္းျပီးထိန္းသိမ္းျဖစ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဥပုသ္သီလကုိ ပါဠိလုိမရလ်ွင္ ျမန္မာျပန္သက္သက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ရဟန္းေတာ္မ်ားရွားပါးတဲ့အရပ္ေဒသမ်ားမွာ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္၌လည္းေကာင္း၊ ဆယ္ပါးသီလ တတ္က်ြမ္းတဲ့ သီလ သမာဓိ ပညာၾကီးျမတ္တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ထံ၌လည္းေကာင္း၊ ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးပါးထံ၌ေသာ္လည္းေကာင္း ေဆာက္တည္နုိင္ပါ၏။

ေနာက္ဆုံးအခ်က္ “ဗုဒၶဘာသာမွာ တစ္ပါးသီလ ရွိသလား”ဟုေမးၾက၏။ဗုဒၶဘာသာမွာ “တစ္ပါးသီလ၊ ႏွစ္ပါးသီလ၊ သုံးပါးသီလ၊ ေလးပါးသီလဟု”ဘုရားေဟာပါဠိေတာ္မ်ားမွာ မေတြ႕ရပါ။ သုိ႔ရာတြင္ “တစ္ပါးတတ္နုိင္လ်ွင္ တစ္ပါး၊ႏွစ္ပါးတတ္နုိင္ရင္ႏွစ္ပါး၊ စသည္ျဖင့္ ေစာင့္သုံးနုိင္ေၾကာင္း အ႒ကထာက်မ္းမ်ားမွာ ဖြင့္ဆုိထားသည့္အတြက္ တစ္ပါးသီလ၊ ႏွစ္ပါးသီလ အျဖစ္ျဖစ္ျဖင့္ ေစာင့္ေကာင္းပါသည္။” တစ္ပါးသီလ၊ ႏွစ္ပါးသီလ စသည္ျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မေဟာၾကားခဲ့ေသာ္လည္း သေမၼာဟဝိေနာဒနီ အ႒ကထာ၊ သိကၡာပဒဝိဘင္းအဖြင့္၌”လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားမွာ သီလခံယူျပီးေနာက္ က်ဴးလြန္သည့္ သိကၡာပုဒ္ သာ ပ်က္၏။ က်န္သိကၡာပုဒ္မ်ားမပ်က္။ အေၾကာင္းမွာ လူမ်ားသည္ သီလမျမဲၾက၊ အျမဲေစာင့္နုိင္မွ ေစာင့္ရမည့္ သီလမရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေစာင့္နုိင္သမ်ွ သိကၡာပုဒ္ကုိသာ ေစာင့္ထိန္းၾကသည္”ဟု မိန္႔ဆုိထား၏။ အဓိပၸာယ္မွာ ရွင္သာမေဏတုိ႔မွာ ဆယ္ပါးသီလကုိ အျမဲေစာင့္ထိန္းၾကရ၏။ သိကၡာပုဒ္ တစ္ပါးပ်က္လွ်င္ ဆယ္ပါးလုံးပ်က္သ ြားကာရွင္သာမေဏ မဟုတ္ေတာ့သည့္အတြက္ ရွင္သာမေဏမ်ား၌ ဆယ္ပါးသီလ အျမဲရွိရသကဲ့သုိ႔လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားမွာ “သီလရွိမွ လူျဖစ္မယ္။သီလမရွိရင္ လူမျဖစ္”ဟု အျမဲေစာင့္ထိန္းရမည့္ သီလမရွိဟု ဆုိလုိေပသည္။ ဤအ႒ကထာ အဆုိအမိန္႔အရ လူဝတ္ေၾကာင္မ်ား သည္ ဆယ္ပါးသီလကုိ မဆုိထားႏွင့္ ငါးပါးသီလကုိပင္ တတ္နုိင္သမ်ွ ေစာင့္ရမည္။ ငါးပါးလုံးကုိ မေစာင့္နုိင္ဘဲ တစ္ပါး၊ႏွစ္ပါးသာ ေစာင့္ထိန္းလ်ွင္လည္းငါးပါးလုံး မျပည့္၍ မေစာင့္ေကာင္း၊ ေစာင့္ေသာ္လည္းကုသုိလ္မရ၊ သီလမျဖစ္ဟု မဆုိနုိင္ပါေခ်။ ငါးပါးမျပည့္ဘဲ ေစာင့္နုိင္သမ်ွ ေစာင့္ရာမွာ ကုသုိလ္လည္းရ၏။ သီလအစစ္လည္းျဖစ္၏ ဟု မွတ္ယူရမည္။ ဆက္၍ဆုိပါဦးမည္။ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ပါဠိေတာ္လာ “ ပရိယႏၱပါရိသုဒၶိသီလ”(ပုိင္းျခားေဆာက္တည္၍ စင္ၾကယ္ေသာသီလ) ဟူေသာပုဒ္ ကုိ အ႒ကထာဖြင့္ဆုိရာ၌ ပုိင္းျခားေဆာက္တည္၍ စင္ၾကယ္ေသာသီလသည္ (၁)။ သိကၡာပုဒ္အပုိင္းအျခား( သိကၡာပဒ ပရိယႏၱ) (၂)။ ကာလအပုိင္းအျခား (ကာလပရိယႏၱ) ဟု ႏွစ္မ်ဳိးရွိ၏။ ထုိ႔တြင္ သိကၡာပုဒ္အပုိင္းအျခားဆုိသည္မွာ ဥပါသကာေယာက်္ား၊ ဥပါသိကာမိန္းမတုိ႔သည္ အလုိရွိရာ ေဆာက္တည္ရုိး အစဥ္အတုိင္း သိကၡာပုဒ္တစ္ပါးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ပါးေသာ္လည္းေကာင္း၊ သုံးပါးေသာ္ လည္းေကာင္း၊ေလးပါးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ငါးပါးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ရွစ္ပါးေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ဆယ္ပါးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေစာင့္ထိန္းၾကကုန္၏။ သိကၡမာန္၊ သာမေဏေယာက်္ားသာမေဏမိန္းမတုိ႔မွာမူ ဆယ္ပါးေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကု ေဆာက္တည္က်င့္သုံးၾက၏ဟု ဖြင့္ဆုိထားသည္။

ဤအ႒ကထာဖြင့္ဆုိခ်က္အရလည္း လူဝတ္ေၾကာင္တုိ႔သည္ သိကၡာပုဒ္တစ္ပါး ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏွစ္ပါး၊ သုံးပါး၊ေလးပါး၊ငါးပါး၊ ရွစ္ပါး၊ ဆယ္ပါးကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ေဆာက္တည္ျပီးလုံလုံျခဳံျခဳံေ စာင့္ထိန္းနုိင္လ်ွင္ သိကၡာပဒပရိယႏၱ ပါရိသုဒၶိသီလ( သိကၡာပုဒ္ အပုိင္းအျခားရွိ၍ စင္ၾကယ္ေသာသီလ) အမွန္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ တစ္ပါးသီလ၊ႏွစ္ပါးသီလ၊ သုံးပါးသီလ၊ေလးပါးသီလဟူ၍မရွိ။ ငါးပါးသီလသာ ထင္ရွားရွိေစကာမူ ငါးပါးလုံး ေဆာက္တည္နုိင္မွ ေဆာက္တည္ေကာင္း၊ ေစာင့္ထိန္းေကာင္းသည္မဟုတ္၊ တစ္ပါးတတ္နုိင္လ်ွင္တစ္ပါး၊ႏွစ္ပါးတတ္နုိင္လ်ွင္ ႏွစ္ပါး၊ သုံးပါးတတ္နုိင္လ်ွင္ သုံးပါး၊ ေလးပါးတတ္နုိင္လ်ွင္ ေလးပါး ေဆာက္တည္က်င့္သုံးေကာင္းေၾကာင္း မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီ းဆုံးျဖတ္ေတာ္မူထား၏။ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ တစ္ပါးသီလဟူ၍ကားမရွိ။ သုိ႔ေသာ္ ေစာင့္ထိန္းလုိလ်ွင္ ေစာင့္ေကာင္း၏။ ကုသုိလ္လည္းရ၏ သီလလည္းျဖစ္၏။

တစ္ထုိင္သီလ၊ ေက်ာင္းေနသီလ ပဋိသမၻိဒါမဂ္အ႒ကထာ၊ သီလမယဥာဏနိေဒၵသ အဖြင့္မွာလည္းကာလအပုိင္းအျခားရွိသည့္ သီလ (ကာလပရိယႏၱ)သီလဆုိသည္မွာ ရတနာသုံးပါးကုိ ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္ေလ့ရွိၾကေသာ ဥပါသကာေယာက်္ား၊ ဥပါသိကာမိန္းမတုိ႔သည္ အလွဴလွဴဒါန္းၾကသည့္အခါ မိမိေက်ြးေမြးလွ ဴဒါန္းသည့္အခ်ိန္တြင္း ပုိင္းျခား၍ သီလကုိ ေဆာက္တည္ၾကကုန္၏။(ယခုေခတ္၊ တစ္ထုိင္သီလဟု ေျပာဆုိေနၾကသည့္ သီလမ်ဳိးျဖစ္၏။) ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားေက်ာင္းသုိ႔ သြားေရာက္ၾကေသာအခါ ေက်ာင္းမွ မျပန္မီ အေတာအတြင္းသီလကုိ ေဆာက္တည္ၾကကုန္၏ ။( ေက်ာင္းမွာေနသည့္ ကာလအပုိင္းအျခား ေဆာက္တည္ေသာ သီလမ်ဳိးျဖစ္၏။) တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ သုံးရက္၊ ထုိထက္မ်ားေသာရက္တုိ႔ကုိ ညဥ့္ေန႔ပုိင္းျခားျပီးေဆာက္တည္ၾက၏။ ဤသုိ႔စြမ္းနုိင္ သမ်ွ အခ်ိန္ကာလကုိ ပုိင္းျခားသတ္မွတ္၍ ေဆာက္တည္ေသာ သီလမ်ဳိးျဖစ္သည္။) ဤအ႒ကထာက်မ္း၏ အဆုိအမိန္႔အရ တစ္ေန႔လုံး မဟုတ္ဘဲသံဃာေတာ္မ်ားကုိ အိမ္သုိ႔ပင့္ျပီး လွဴဒါန္းေန သည့္ အခ်ိန္ပုိင္း၌ျဖစ္ေစ၊ ေက်ာင္းသုိ႔သြားသည့္အခါေက်ာင္းမွေနသေရြ ႕အခ်န္ပုိင္း၌ျဖစ္ေစ၊သီလေစာင့္သုံးနုိင္ေၾကာင္း၊ ကာလပရိယႏၱသီလမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္ရွားသည့္အတြက္ ညဘက္မွာ ပုိင္းျခားသတ္မွတ္ျပီး ေဆာက္တည္လုိကလည္း ေဆာက္တည္နုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဥပုသ္ေန႔မွာ ညစာမစားဘဲ မေနနုိင္ေသးသည့္ ကေလးသူငယ္မ်ား၊ အစာအိမ္ေရာဂါအခံရွိသူမ်ားကုိ နံနက္ပုိင္းအတြက္ ကာလသတ္မွတ္ကာ ဥပုသ္သီလေဆာက္တည္ေစေကာင္းသည္”ဟု ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားမိန္႔ဆုိေတာ္မူျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမတ္သည့္အက်င့္ကုိ တစ္ေန႔လုံးက်င့္မွ ကုသုိလ္ရမည္။အခ်ိန္တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းက်င့္လ်ွင္ ကုသုိလ္မရဟု မဆုိနုိင္။က်င့္နုိင္သမ်ွ ကုသုိလ္ရသည့္အတြက္ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား၏ မိန္႔ဆုိခ်က္အတုိင္း စြမ္းနုိင္သမ်ွ အခ်ိန္ပုိင္းျဖင သီလေဆာက္တည္ က်င့္သုံးေကာင္းသည္ဟု အသိေပးေရးသားလုိက္ရပါသည္။

ရွစ္ပါးသီလ(ကုိးပါးသီလ)ေတာင္းျခင္း အဟံဘေႏၱ တိသရေဏန သဟ အ႒ဂၤသမႏ႖ာဂတံ(နဝဂၤ သမႏ႖ာဂတံ) ဥေပါသထ သီလံဓမၼံယာစာမိ အနုဂၢဟံ ကတြာ သီလံေဒထ ေမ ဘေႏၱ။ ဒုတိယမၸိ။ ။အဟံဘေႏၱ…… ေဒထ ေမ ဘေႏၱ။ (ဆက္ဆုိရန္) တတိယမၸိ။ ။အဟံဘေႏၱ…….ေဒထ ေမ ဘေႏၱ။ (ဆက္ဆုိရန္) ဘုန္းၾကီး။ ။ယမဟံ ဝဒါမိ တံဝေဒထ။ လူမ်ား ။ ။အာမ ဘေႏၱပါဘုရား။

ဘုရားရွိခုိးျခင္း နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ(သုံးၾကိမ္) သရဏဂုံေဆာက္တည္ျခင္း။ ဗုဒၶံသရဏံဂစၦာမိ။ ဓမၼံ သရဏံဂစၦာမိ။ သံဃံ သရဏံဂစၦာမိ။ (ဒုတိယမၸိ။ တတိယမၠိ) ဘုန္းၾကီး။ ။တိ သရဏ ဂမနံပရိပုဏၰံ။ လူမ်ား ။ ။အာမ ဘေႏၱပါဘုရား။

ရွစ္ပါးသီလ၊(ကုိးပါးသီလ) ေဆာက္တည္ျခင္း ၁။ ပါဏာတိပါတာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ။ (သူ႕အသက္ သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။)

၂။ အဒိႏ႖ာဒါနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ။ (သူတစ္ပါးပစၥည္းခုိးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၃။ အျဗဟၼစရိယာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ။ ( မျမတ္ေသာ ေမထုန္အက်င့္ကုိ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၄။ မုသာဝါဒါေဝရမဏိ သိကၡာပဒံသမာဓိယာမိ။ ( လိမ္ညာ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ပါ၏)

၅။ သုရာ ေမရယ မဇၨပမာဒ႒ာနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံသမာဓိယာမိ။ (ေသရည္ ေသရက္ ေသာက္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၆။ ဝိကာလ ေဘာဇနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ။ ( ေန႔လြဲညစာ စားျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၇။ နစၥ ဂီတ ဝါဒိတ ဝိသုက ဒႆန မာလာဂႏၶ ဝိေလပန ဓာရဏ မ႑န ဝိဘူသန႒ာနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံသမာဓိယာမိ။ (ကျခင္းသီဆုိျခင္း တီးမႈတ္ျခင္း ပြဲလမ္းသဘင္ၾကည့္႐ႈျခင္း ပန္းနံ႔သာ နံ႔သာေျပာင္းကုိ လိမ္းက်ံျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၈။ဥစၥာသယန မဟာသယနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ။ ( ျမင့္ေသာေနရာ ျမတ္ေသာေနရာ၌ ထုိင္ျခင္း ေနျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏)

၉။ ေမတၱာသဟဂေတန ေစတသာ သဗၺပါဏဘူေတသု ဖရိတြာ ဝိဟရာမိ။ (ေမတၱာႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ အလုံးစုံမ်ားစြာ သတၱဝါတုိ႔၌ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၍ ေနပါမည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ရွစ္ပါးသီလကုိ လုံျခဳံေအာင္ ေစာင့္ထိန္း၍ ေမတၱာတရားကုိ ပြားမ်ားေနလ်ွင္ ထုိသူသည္ နဝဂၤဥပုသ္(ကုိးပါးသီလ)ကုိ က်င့္သုံးေနထုိင္သူျဖစ္ေတာ့၏။ ေမတၱာသည္ ဘာဝနာျဖစ္၏။ သီလကုိသာ ေဆာက္တည္ရသည္။ဘာဝနာဟူသည္ မျပတ္ပြားမ်ားရေသာ တရားမ်ဳိးျဖစ္ေတာ့၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ နဝဂၤဥပုသ္ကုိ က်င့္သုံးလုိေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ေမတၱာအတြက္ သိကၡာပုဒ္တစ္ခု ျပဳလုပ္၍ ေဆာက္တည္ရန္မလုိ၊ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကသမာဒိယာမိဟူေသာပုဒ္ကုိ ထည့္၍ေဟာေတာ္မမူ၊ရုိးရုိးရွစ္ပါးသီလကုိ ေဆာက္တည္ျပီးေနာက္မွ ေမတၱာတရားကုိ စြမ္းနုိင္သမ်ွ ပြားမ်ားအားထုတ္ေနလ်ွင္ အဂၤါကုိးပါရွိေသာ နဝဂၤ (ကုိးပါးသီလ)ဥပုသ္ကုိ က်င့္သုံးျပီးျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္အပ္၏။ သံဃာ။ ။တိသရေဏန သဟ အ႒ဂၤသမႏ႖ာဂတံ ဥေပါသထ သီလံ ဓမၼံ သာဓုကံ ကတြာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။ လူမ်ား ။ ။အာမ ဘေႏၱပါအရွင္ဘုရား။

စာဖတ္သူအားလုံး သက္ရွည္က်န္းမာစ ိတ္ခ်မ္းသာျပီးလုိရာဆႏၵမ်ားတစ္လုံး တစ္ဝတည္းျပည့္ဝၾကပါေစ။ အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္)